به نام خدایی که هرچه داریم از اوست و هرچه نداریم از مصلحت اوست . خیلی وقت ها انسان خیلی دلگیر میشه . دلگیر و دلخسته از خودش...از همه...از این دنیای لعنتی...از این همه فکر و خیال پر اضطراب...از این همه دغدغه ی ذهنی بد...از این شب روز های تکراری...از اینکه خیلی وقت ها سعی کرده که خوب باشه ولی زمانه نگذاشته...از اینکه دل های خوش دیگران رو میبینه و خودش دلخوشی نداره...از این همه اضطراب...از اینکه از هرچی که بدش میاد به سرش میاد...و از هزار و یک چیز برگ و کوچک دیگه که در کنار هم دریایی از غم رو درست می کنند و درنتیجه یه انسان افسرده.