گاهی وقت ها قلم هم برای تو ناز می کند و دیگر برای رساندن گله هایت قاصدی را نمی یابی و آن گاه است که چشمانت را گواهی بر بی وفایی قلم میکنی و شاید هم دلت و شاید هم بی وفایی روزگار ! چشمانم ببارید ! که روزگار ٬ روزگار بی وفایی است و من چه کودکانه قلم را بهانه میکنم . من در راه گلایه هایم هیچگاه از هیچ گله داری کم نمی آورم ! دلکده ی من فقط گله میکند ... چون روزگار٬روزگار گله است .من از آسمان گله میکنم ٬ از زمین و زمان گله میکنم و بگذارید در یک جمله خیلی صریح بگویم من از همه گله میکنم و از تو ... من از من زیاد گله میکنم ٬ میگویی چرا ؟! - به خاطر این همه گلایه که دارم از من گله میکنم ! دلم ٬ دلی گله دار است . روزگار! به گوش باش ... من روزی در دادگاه هستی از تو شکایت میکنم ... !!!