آدم باید بازنده خوبی باشد... یعنی باید بلد باشد نه بشنود. نه را بفهمد نشدن را !نرسیدن را !نبودن را.....

بازنده خوب ضعف های خودش را می بیند! به دنبال ترمیم نقاط ضعفش می رود. رنج می کشد ... اما معتاد خاکستر نشینی نمی شود ! بازنده خوب می داند تقصیر را به گردن کسی انداختن و دیگری ، روزگار را مقصر دانستن فقط باعث می شود هم چوب را بخوری هم پیاز را ، هم باخته ای و هم فرصت برنده شدن را از خودت سلب کرده ای. بازنده خوب می داند باخت لازمه برد است و بدون فراگیری درس های شکست ، پیروزی مقطعی و تصادفی است...

بازنده خوب رنج شکست را مانند یک هدیه می پذیرد،گلایه نمی کند، می گذارد رنج بسوزاندش تا از دل آتش و میان خاکستر ، برنده ای تازه متولد ، جایگزین بازنده ای به خط پایان رسیده شود ...

تا شكست نباشد پيروزي مفهمي ندارد

تا شكست نباشد پيروزي مفهمي ندارد