@Jangal یه فالی برام بگیر

سپاس

دلم رمیده شد و غافلم من درویش *که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش
چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم*که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش
خیال حوصله بحر می‌پزد هیهات*چه‌هاست در سر این قطره محال اندیش
بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را*که موج می‌زندش آب نوش بر سر نیش
ز آستین طبیبان هزار خون بچکد*گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش
به کوی میکده گریان و سرفکنده روم*چرا که شرم همی‌آیدم ز حاصل خویش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر*نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ*خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بیش

تعبیرش نیما جان

هیچ گاه به دنبال کار های مباش که ایمانت را ضایع کند.همیشه به دنبال ایم باش که کاری انجام دهی که بر ایمانت افزوده شود تا در برابر کوچکترین حوادث به لرزه در نیایی.ایمان و اعتقاد خود را در همه حال حفظ کن، چرا که هیچ چیز در دنیا، حتی گنج قارون هم ارزشش به اندازه ای نیست که در برابر اعتقاد و ایمان محکمت به دست می آوری.پس قدر آن را خوب بدان