من تو را سخاوتمندانه به كسي هديه مي دهم كه از من عاشقتر باشد و از من براي تو مهربانتر ... من تو را به كسي هديه مي دهم كه صداي تو را از هزار فرسخ راه دور ، در خشم ، در مهرباني ، در دلتنگي ، در هزار همهمه ي دنيا يكه و تنها بشناسد ... من تو را سخاوتمندانه به كسي مي دهم كه راز آفتابگردان و تمام سخاوتهاي عاشقانه ي اين گل معصوم را بداند و ترنم دلپذير هر آهنگ ، هر نجواي كوچك ، برايش يك خاطره ي مشترك باشد ... او بايد از رنگين كمان چشمان توتشخيص بدهد كه امروز هواي دلت آفتابيست يا آن دلي كه من برايش مي ميرم ، سرد و بارانيست ... اي بهانه ي زنده بودنم !!! من تو را سخاوتمندانه به كسي مي دهم كه قلبش بعد از هزار بار ديدن تو ، باز به همان ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد ، همانطور عاشق ، همانطور مبهوتِ وقار و جمال بي مثال تو ... آيا كسي پيدا خواهد شد ؟؟؟ از من عاشقتر و از من مهربانتر براي تو ... ترا به او سخاوتمندانه با دنيايي حسرت خواهم بخشيد و او را كه از من براي تو عاشقتر است ، هزاران بار خواهم بوسيد ...