در این دیار ســـربی ، یک استکان، هـوا نیســــــت //درد و غم و مرض هست؛ یک جرعه ی دوا نیست// مــعشوقه هـــای این شهر بر چهره، مــاسک دارند ...//احــــــــوال عــــــــاشقان نیز، چندی است روبِه راه نیست// فرهـــــــــاد آسم دارد ، خسرو ســـــــــــــیاه سرفه /هیچ آدمی به فـــــکرِ شــــیرین بینوا نیســـــت //"اطفــــــــال و ســــــالمندان" در خــــانه ها اسیرند/ ویران شود هر آنجا ، غوغـــــای بچه ها نیســــت// تـــــاوان دیـــــــدن تو ، سنگینتر از جریمه است// من زوجم و تو فردی ، این شهر جــــای ما نیست...