خیلی احمقانه فکر میکردم اگه طرف مقابلم (هر کسی میتونه باشه) ببینه خوبم (کلمه ی مناسبتری پیدا نکردم!) ، خوب میشه ولی زهی خیال باطل...هر کی ببینه خوبی و بدی هاشُ به روش نمیاری سوارت میشه . باید عوضی باشی تا کسی به خودش اجازه نده با روحت بازی کنه . نمیخوام و نمیتونم عوضی باشم ، نمیخوام از خودم دورتر از این بشم ، من که عاشق تنهاییمم عمریه باهاش خو گرفتم هیچ احتیاجی هم به هیچ کس نداشتم و ندارم ، پس تنگ تر میکنم حلقه ی تنهاییمُ . چرا یهو یاد این جمله "روی سنگ قبرم بنویسید عین نخودچی‌های ته آجیل بود ، وقتی هیچ چیز دیگه‌ای نبود می‌اومدن سراغش." افتادم ؟!! (خدانگهدار )