داغ مرا تازه تر کن مرغ سحر ناله سر کن برشکن و زیر و زبر کن ز آه شرر بار، این قفس را نغمه آزادی نوع بشر سرا بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ پر شرر کن، پر شرر کن وز نفسی عرصه این خاک توده را آشیانم داده بر باد ظلم ظالم، جور صیاد شام تاریک ما را سحر کن ای خدا، ای فلک، ای طبیعت ابر چشم ژاله بار است نو بهار است، گل به بار است تنگ و تار است این قفس چون دلم دست طبیعت گل عمر مرا مچین شعله فکن در قفس ای آه آتشین بیشتر کن، بیشتر کن، بیشتر کن جانب عاشق نگه ای تازه گل از این مختصر کن مختصر کن مختصر کن! مرغ بی دل، شرح هجران