دنبالر در حالت آرشیو است. امکان ورود یا ارسال وجود ندارد. برای دریافت پشتیبان به backup.donbaler.net مراجعه کنید. تماس: [email protected]

از ریشه می کَنَند درخت بلند را آن نخل بی شکوفه ی گیسو کمند را مادر!صدا ،صدای عروسی ست گوش کن دارند می بَرند همان قد بلند را مادر! ببین زنان چه جسورانه بسته اند برجای جای بوسه ی من دستبند را مادر مراببخش که هنگام رفتن است وقت است تا رهاکنم این قید و بند را اینک وصیتی ست مرا:«روز مرگ من آنان که تا کنار جسد می رسند را، -تأکید کن بگو که بخوانند جای «حمد» این شعرهای ساده ی مردم پسند را» جواد ضمیری

1391/03/01 - 13:15
بدون دیدگاه

لایک

(2 کاربر)

پیگیری‌کنندگان دیدگاه

(مشاهده)