صدای تو برایم، پراز ترانه های ناگفته و ناخوانده است. آنقدر این صدا را دوست دارم که اگر بغض در گلوی آسمان نشسته باشد، خواهم فهمید که در دل آسمان چیزهای بسیاری نهفته است. حال که فرصتی بدست آورده می خواهد آنها را بیان کند. آه که چقدر دوست دارم صدای دلنشینت را که آهسته با دست های نرم و لطیف بر پنجره ی خانه هامان کوبیده می شود! دوان دوان به سمت ما می آیی، تا مژده دهی که توانسته ای بعد از مدت ها دوباره ما را ببینی. آن قدر اشک شوق خواهی ریخت که کسی جلودار این اشک ها نیست. نمی دانم چرا هروقت هوایت را می کنم دلم می گیرد!