حکايتي دل نشين از پيامبر گرامي اسلام: از زبان شخصي به نام ثوبان اين چنين آمده است که: با رسول خدا(ص) در قبرستان بوديم. حضرت ايستاد و گذشت و دوباره ايستاد. عرض کردم: يا رسول الله، چرا اين گونه رفتار مي کنيد؟ پس آن حضرت گريه شديدي کرد، ما هم گريه کرديم. آن گاه فرمود: اي ثوبان، صداي ناله اهل عذاب را شنيدم. بر آنها رحم کردم، دعا کردم و خداوند عذاب آنها را تخفيف داد. سپس فرمود: اي ثوبان! اگر کساني از اهل اين قبرستان، که در عذابند، يک روز از ماه رجب را روزه گرفته بودند و يک شب را تا صبح قيام مي کردند و به عبادت مي پرداختند، در قبرها معذب نمي شدند.