سرچشمه ی رویش هایی ، دریایی ، پایان تماشایی. تو تراویدی: باغ جهان تر شد ، دیگر شد. صبحی سر زد ، مرغی پر زد ، یک شاخه شکست : خاموشی هست. خوابم بر بود ، خوابی دیدم : تابش آبی در خواب، لرزش برگی در آب. این سو تاریکی مرگ ، آن سو زیبایی برگ. اینها چه ، آنها چیست ؟ انبوه زمان ها چیست ؟ این می شکفد ، ترس تماشا دارد. آن می گذرد، وحشت دریا دارد. پرتو محرابی ، می تابی. من هیچم : پیچک خوابی. بر نرده ی اندوه تو می پیچم. تاریکی پروازی ، رویای بی آغازی ، بی موجی ، بی رنگی ، دریای هم آهنگی!(شعر « هایی » اثر #سهراب #سپهری – دیوان شرق اندوه)