من از تبار کوروشم من از تبار آریا/ خسته از این غربت وغم دلم گرفته بی صدا/ می رم تا چشمم نبینه کشور من تازی شده/ من که غریبم تو دیار موندن مثه بازی شده/ هر کی رسید یه زخمی زد قلب منو شکست ورفت/ اشک تو چشام حلقه زده گریه غرورم رو شکست/ ای وطنم تاج سرم برای تو جون به کفم/ درد تو زد ریشه به تن برای تو من نه منم/ کاش نمیدیدم غمت و نمیشنیدم غصه هاتو/هر شب و هر روز میخونم برای دل قصه هاتو/ هموطنای مهربون دربه در یه لقمه نون/ کاشکی دیگه نمیدیدم نمیکشید کار به جنونکاش یه روزی کشورمو خندون ودل شاد ببینم/ با اشک شوق پر بکشم میترا رو آغوش بگیر م/ روی لبای ایرانی نام اهورا بشینه/ دلیل موندن همینه آیین وکیشمون اینه/ گفتار وپندارهای نیک بشیم یه زرتشتی نیککردارامون نیک وقشنگ بشیم یه ایرونی نیک/ تو تاقچه ی خونه هامون اوستا قربونی نشه /تازی نباشیم دیگه ما زندونی عرب بسه