شاید آن روز که سهراب نوشت : قایقی خواهم ساخت ؛ خبر از بی کسی سرو و سپیدار نداشت ! .... تک درختی مانده ، به سحرگاه سکوت ..... کو درختی که بسازم قایق ؟ ...کو سپیدار بلند ؟ سرو آزاده کجاست ؟ همه لب تشنه ی مِهر.... همه پابوس عزا ..... همه در هِجر بهار.... همه در فرقت یار ..... درکف دست بیاور آبی .... پای آن سرو نژند ..... آن سپیدار شده تشنه ز درد ..... درد او بی عشقی .... غم او بی مهری ..... درکف دست بیاور آبی .... تا کشانم نهری .... پای آن سرو بلند... نهری از عشق و وفا .... نهری از شوق و صفا سایه ایی خواهم ساخت بهر آن عابر پیر .... سایه ایی خواهم ساخت