روی هر صاحب جمالی را به مه خواندن خطاست / گر رخی را ماه باید خواند، باری روی توست

یاد رنگینی در خاطرمن

گریه می انگیزد

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می گرید

شعله انفس و آتش‌زنه آفاق است
غم قرار دل پرمشغله عشاق است

جام می‌ نزد من آورد و بر آن بوسه زدم
آخرین مرتبه مست‌شدن اخلاق است

بیش از آن شوق که من با لب ساغر دارم
لب ساقی به دعاگویی من مشتاق است

بعد یک عمر قناعت دگر آموخته‌ام
عشق گنجی است که افزونی‌اش از انفاق است

باد، مشتی ورق از دفتر عمر آورده است
عشق سرگرمی سوزاندن این اوراق است.

آه بشتاب که هم پروازان

نگران غم هم پروازند

ارغوان بیرق گلگون بهار

تو برافراشته باش

نه چون اهل خطا بودیم رسوا ساختی ما را
که از اول برای خاک دنیا ساختی ما را
به ظاهر ماهیانی ناگزیر از تٌنگ تقدیریم
تو خود بازیچه ی «اهل تماشا» ساختی ما را
دل آزردگانت را به دام آتش افکندی
به خاکستر نشاندی، سوختی ساختی ما را

عاقل بودم ترانه گویم کردی
سر حلقۀ بزم و باده جویم کردی
سجاده نشین باوقاری بودم
بازیچۀ کودکان کویم کردی

عقل بیهوده سر طرح معما دارد
بازی عشق مگر شایدو اما دارد
عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با من تنها دارد

تنهایی ام را با کسی قسمت نخواهم کرد
یکبار قسمت کردمش چندین برابر شد

اين تكراري بود من باختم

: )

آقا ميشه جر زد؟؟

این دفعه میشه...

به دور جام ِ میم داد ِ دل بده ساقی

چها که بر سرم از دور ِ روزگار آمد

ساقی بیار باده زان می که در خروش است

آن می که از توانش خلقی به جنب و جوش است

ساقی ببار باران از نوش لعل رویت

زان رو که مردمان را جمله نه حلق و گوش است

شراب تلخ مي خواهم كه مرد افكن بود زورش كه تا يكدم بياسايم ز دنيا و شر وشورش

سهــم مـن از این دنیــا غـم بود و پریشانی
بگـــذار نگــویــــم درد ، در سینــه نگـــه دارم

از چشم یا آسمان

فرقی نمی‌کند

باران که بر زمین افتاد

دیگر باران نیست

تو می رسی و غمی پنهان همیشه پشت سرت جاری

همیشه طرح قدم هایت شبیه روز عزاداری

دو قدم مانده به خندیدن برگ

یک نفس مانده به ذوق گل سرخ

چشم در چشم بهاری دیگر

به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر
هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

20 امين ديدگاه رو 20 فرستادم واسه خودت كه بيستي

: ) ممنان