تو را نادیدن ما غم نباشد / که در خیلت بِه از ما کم نباشد

باز آی و قدم به روی چشمم بگذار

چون اشک به چشمم آشنا می آیی

يا باد آنكه سر كوي تو ام منزل بود ديده را روشني خاك درت حاصل بود

تا كه بوديم نبوديم كسي

كشت ما را غم بي هم نفسي

تا كه رفتيم همه يار شدند

خفته ايم و همه بيدار شدند

قدر ايينه بدانيم چو هست

نه در ان وقت كه اقبال شكست

دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم خم می دیدم خون در دل و پا در گل بود
بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق مفتی عقل در این مسله لایعقل بود

فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب
که حیف باشد ازو غیر او تمنایی

يك نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست از نقطه ايي بترس كه شيطانيت كند!

می ترسم از خرابی ایمان که می برد
محراب ابروی تو حضور نماز من

آب طلب نكرده هميشه مراد نيست گاهي بهانه است كه قرباني ات كنند!!

قربان آن ني اي كه دمندش سحر، مدام

قربان آن مي اي كه دهندش علي الدوام

قربان آن پري كه رساند تو را به عرش

قربان آن سري كه سجودش شود قيام

من بنده آن دمم كه ساقي گويد يك جام دگر بگير و من نتوانم

کفاره شرابخوری های بی حساب
هشیار در میانۀ مستان نشستن است

از كدوم شهري؟

اینم شعره؟ : )

نه بابا فقط مي خواستم بدونم از كدوم شهري آخه پستات لهجه دارن!!

جدی؟
لهجه کجایی؟
#تهران

این ادبیات اختراعی خودمه... عادت می کنید بهش! : )

هاااااااااا حالا فهمم شد

: )