آنکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد / صـبر و آرام تــواند بـه مــن مسکـین داد

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم / موجیم که آسودگی ما عدم ماست

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت /تا باز چه اندیشه کند فکر صوابت

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا / صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد

دوش چه خورده ای بتا راست بگو نهان مکن / پم خمُشان بی گنه روی بر آسمان مکن

دوش چه خورده ای بتا راست بگو نهان مکن / چون خمُشان بی گنه روی بر آسمان مکن

سحرم دولت بیدار به بالین آمد / گفت برخیز که آن خسروِ شیرین آمد

قدحی در کش و سرخوش به تماشا بخرام / تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

دست به دست مدعی شانه به شانه می روی/آه که با رقیب من جانب خانه می روی

رشتۀ تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود

دوش در حلقه ی ما قصه ی گیسوی تو بود/ تا سر شب سخن از سلسه ی موی تو بود

سلسله عشق را سلسله جنبان خداست

سلسله عشق چیست موی #حسین (ع) است و بس

ساقی اگر برخیزد باده به جامم ریزد جام من از می فروزد مطرب اگر بنشیند حالت عاشق بیند شعله ی عشقش بسوزد

گفت آتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنی ات را سوختم

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم / محصول دعا در ره جانانه نهادیم

حافظ وصال می طلبد از ره دعا / یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن

نه به هفت آب که رنگش به صد آتش نرود/آنچه با خرقه ی زاهد می انگوری کرد

همسفرهای ایمانی ما / وای بر ما و شب خوانی ما

خود ندانیم و از سایش مهر / پینه بسته ست پیشانی ما

از سینه ی تنگم دل دیوانه گریزد / دیوانه عجب نیست که از خانه گریزد/ دل از من و من از دل دیوانه گریزم/ دیوانه ندیدم که زدیوانه گریزد

زهشياران عالم هركه راديدم غمي دارد

دلا ديوانه شو ديوانگي هم عالمي دارد

درم داران عالم را کرم نیست / کرم داران عالم را درم نیست

نتوان گشت از این درگه رحمت نومید

کرم صاحب این خانه کجا بگذارد

ده مرتبه زین نه فلک و هشت بهشت/هفت اخترم شش جهتم این نامه نوشت/ وز پنج حواس چهار ارکان و سه روح / ایزد به دو کون چو تو یکی بن نسرشت

از بسکه درون سینه من

پر از غم و درد روزگار است

شاید که سرشته اند از غم

در روز تولدم گلم را

آه که می زند برون از سر و سینه موج خون/ من چه کنم که از درون دست تو می کشد کمان

ناله را هرچند می خواهم که پنهان برکشم

سینه می گوید که من تنگ آمدم فریاد کن

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی/ سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

گفتی به غمم بنشین یا از سر جان برخیز/ فرمان برمت جانا بنشینم و برخیزم

چون تیر عشق خستت معشوق کرد مستت

گر جان بشد ز دستت صد همچنان بیابی

یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد /دوستی که آخر آمد دوستداران را چه شد

دوست نباشد به حقیقت که او

دوست فراموش کند در بلا

الای ای طوطی گویای اسرار/ مبادا خالیت شکر زمنقار

در پس آینه طوطی صفتم داشته اند

آنچه استاد ازل گفت بگو می گویم

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت/ مست گفت این پیراهن است افسار نیست/..... البته باید با حرف "ر" شروع میشد شعرتون

مگه دارید با حرف مشاعره می کنید از اونوقت تا حالا؟
اتفاقا دقت کردم از همون اول دیدم شعراتون بر اساس حرف نبود همش...

من دارم موضوعی شعر میذارم : )

مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد
از جادۀ سه شنبه شب قم شروع شد

بله با اجازتون . میشه یه مورد مثال بزنید که بر اساس حرف آخر شعر نگذاشتم خودم حواسم نبود

حق با شماست... اما واضح بود که من با حرف مشاعره نمی کنم ...
خب چرا از اول به من نگفتید ... یا چرا تو گروه مشاعره شعر نذاشتید؟
من قبلا با یکی از دوستان بصورت موضوعی تو دیدگاه مشاعره کردیم... برای همین اصلا ذهنم متوجه همون ترتیب بود ...
ببخشید واقعا! : )

منم حواسم نبود .زیاد با این میکرو بلاگ آشنایی ندارم. اتفاقا مشاعره موضوعی خیلی جذاب تره انشاا... دفعه بعد به صورت موضوعی با هم مشاعره می کنیم

اگه تمایل داشتید تو گروه مشاعره عضو بشید و اونجا با دوستان مشاعره کنید...
ان شا الله . : )