آید آن روز که خاکِ سر کویش باشم / ترکِ جان کرده و آشفتۀ رویش باشم

مستور و مست هر دو چو از یک قبیله اند / ما دل به عشوۀ که دهیم اختیار چیست

تاب بنفشه می دهد طره مشک سای تو /پرده ی غنچه می درد خنده ی دلگشای تو

گفتم که دلم هست به پیش تو گرو

دل بازده ؛ آغاز مکن قصۀ نو

افشاند هزار دل ز هر طرۀ زلف

گفتا که دلت بجوی و بردار و برو

وقتی که دلم به بوسه ای قانع شد/ در راه اراده ی خودش قاطع شد/ قانون اساسی دلم گفت ببوس/ شورای نگهبان لبت مانع شد

ای لب رطبی که چشمهایت زیتون...

پرورده و ابرو خم و مو گندم گون

گفتی که چرا لب تورا می خواهم؟

فرموده علی (ع): "شیعتنا تمریّون"

نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری/ حلقه ی اوراد گل دفتر فرزانه شد

ساقی دل نرگس شهلای تو / مستی جان از می مینای تو

وقتی دل سودایی می رفت به بستان ها/ بی خویشتنم کردی بوی گل و ریحان ها

دل از من برد و روی از من نهان کرد / خدا را با که این بازی توان کرد

داشتم دلقی و صد عیب مرا می پوشید / خرقه رهن می مطرب شد و زنار بماند

رندى حافظ نه گناهي ست صعب / با كرم پادشه عيب پوش

شب که در بستم و مست از می نابش کردم/ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

ساقی بده پیمانه ای ز آن می که بی خویشم کند

بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند

زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس/ که چنان زو شده ام بی سر و سامان که مپرس

دلم در كار آن زلف پريشان است و مي ترسم

كه آخر در پريشــــاني به رسوايي كشد كارم

می خواه و گل افشان کن از دهر چه می جویی / این گفت سحرگه گل بلبل تو چه میگویی

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست

تا تو را دیدم ندادم دل به کس/ عاشقم کردی به فریادم برس

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

تیر روانه می رود سوی نشانه میرود/ ما چه نشسته ام پس شه ز شکار میرسد

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت

گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

نازها زان نرگس مستانه اش باید کشید/هر که جعد سنبل و روی صنوب بایدش

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

الا ای آهوی و حشی کجایی / مرا با توست چندین آشنایی

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

شد حلقه قامت من تا بعد از این رقیبت/ ما را دگر نراند هرگز به هیچ بابی

ديده ام زلف پريشان تو در چنگ رقيب

بي سبب نيست كه شب خواب پريشان بينم

ما را نبود طاقت برخاستن از جای/ چو داغ به هرجا که نشستیم .نشستیم

میروی و گریه می آید مرا

اندکی بنشین که باران بگذرد

درد تاریکیست درد خواستن / رفتن و بیهوده خود را کاستن/ سر نهادن بر سیه دل سینه ها/ سینه آلودن به چرک کینه ها

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

دل ز تنهایی به جان آمد، خدا را همدمی

یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب/ بود آیا که فلک زین ذوسه کاری بکند

وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز کرده ندامت کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم

ما را همه شب نمی رود خواب/ ای خفته ی روزگار دریاب/ در بادیه تشنگان بمردند/ وزحلّه به کوفه می رود آب

وصال دولت بیدار ترسمت ندهند

که خفته ای تو در آغوش بخت خوابزده

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند / وانکه اینکار ندانست در انکار بماند

با هرکه گفتم این غم دیرینه باز گفت

تنها توئی که محرم اسرار مانده ای

یا رب آن مونس جان محرم اسرار کجاست/ وان طبیب دل بی طاقت بیمار کجاست

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول / جانم بسوخت آخر در کسب این فضائل