يه روز يه باغبونی ، يه مرد آسمونی نهالی كاشت ميون باغچه مهربونی می ‌گفت سفر كه رفتم يه روز و روزگاری اين بوته ياس من می مونه يادگاری هر روز غروب عطر ياس تو كوچه‌ها می‌پيچيد ميون كوچه باغا ، بوی خدا می ‌پيچيد هر روز غروب عطر ياس تو كوچه‌ها می‌پيچيد ميون كوچه باغا ، بوی خدا می ‌پيچيد اونايی كه نداشتن از خوبیا نشونه ديدن كه خوبی ياس ، باعث زشتيشونه عابرای بی‌احساس پا گذاشتن روی ياس ساقه‌هاشو شكستن آدمای ناسپاس یاس جوون بگمون ، تكيه زدش به ديوار خواست بزنه جوونه ، اما سر اومد بهار يه باغبون ديگه شبونه ياس رو برداشت پنهون ز نامحرما تو باغ ديگه‌ای كاشت