#قهر و #آشتی

قهر می کنی به لحظه ای ؛


دوباره آشتی ...


جُرم من چه بود؟


از برای قهر ِ خود ،


بهانه ای نداشتی


ابروان درهم ات به وقت ِ قهر ،


خنده های بی امان ِ وقت ِ آشتی ...


من، چگونه سر کنم کنارِ تو


از چه رو سر ِ دو راهی ام گذاشتی؟


رشتۀ محبت مرا ،


پاره می کنی به قهر


تا گره خورد به مهربانی ات ؛


تارهای چنگ ِ دل ز هم گسسته ،


نیست فرصتی برای وصلت دوباره ،


جای آشتی، نذاشتی


آتش ِ نگاه ِ تو،


خامی ِ وجود ِ من،


- با من و خودت یگانه باش -



کاش لحظه ای

فقط برای لحظه ای مرا

بخاطر ِ خودم



دوست داشتی