آنکه از دوری عشقش شده بیمار منم آنکه تا آخر عمر است وفا دار منم آنکه در کنج خرابات جهان خاموش است و به زندان غم و غصه گرفتار منم گله دارم ز تو ای گل که گمان می کردی که به ساق و تن زیبای تو آن خار منم چشم گریان و دل از دوری تو خونین شد آنکه حالش ز فراق تو شده زار منم باورم کن که به زلف سر تو یار قسم آنکه بی جرم و گناهی شده بر دار منم آنکه دل داده ناز نگهت گشت منم آنکه از عشق تو شد آدم بد کار منم آنکه دیوانه تر از مصری زیبا رو شد آنکه بی چشم شد و پیر و خمید ، یار منم تو همان نور امیدی به دل سرو و سپیدار همی تو بدان جان که همان سرو و سپیدار منم