به من فرصت بده خوبم به من كه بي تو ميميرم, از اين فاصله ها از اين جدايي خيلي دلگيرم ببخش اين ساده گيهامو اگه از تو جدا بودم, تو عاشق بودي اما من گرفتار خودم بودم ببخش اگه نشد جتي يه بار بگم دوست دارم, خودم حتي خودم خستم از اين سكوت مرگبارم از اين خواب پريشونو از اين فكرهاي آلوده, از اين احساس ترديدي كه وقتي هستي نابودم نگاهت عاشقو زيباست دلت اندازه درياست, دليل هرچي هست اينجا هنوز عشقت پا پرجاست چشاي پاك و معصومت كسي جز من نميبينه كه بعد اين همه مدت هنوز عشقت شيرينه دلم از اين قفس خونه از اين دلتنگي داغونه چقدر دل گيره اين چشمات در و دیوار این خونه مثل چراغ این خونه تا وقتي نيستی خاموشن تا وقتي نيستي بار عشق يكم سنگينه رو دوشم