قلم زدم به مرکب کنار این فانوس/برای تان بنویسم، برای اقیانوس/ نفس برای شما خرج میشود بانو /ولی نفس شده اینجا کنارتان محبوس /هر آنکه اسم خودش را نهاده بود ابتر/ز خواب ناز پرید و ندید جز کابوس /به روی بیت نبی عطر یاس می بارد /که خانه ها همه با عطرتان شود مأنوس/ بدین وسیله خدا راز خلقتش را گفت /صدای گریه ی تو با شمارش معکوس /تو آمدی مترادف کنی برای پدر/ میان فاطمه و آمنه در این قاموس/ تو ماورای حروفی و ماورای کلام /لغت ز درک مفاهیم تان شده مأیوس /خدا نوشته خودش را علی که از این پس/ برای خود بنویسد علی تو را ناموس /مدینه از برکات شما نمک خورده /مدینه حرمت نان و نمک!...فدک،افسوس/ مدینه پا به قدم های تان نمی آمد/ برای عصر حجر ماند و عهد دقیانوس /مدینه برکه ی نا چیزی از معما هاست /مدینه را چه به امواج پاک اقیانوس ؟؟!!! شاعر:مجتبی کرمی