دلت که شکست تازه حضور خدا در تو آغار می شود ... دلت را آب و جارو می کند ... در حالی که تو از او گله داری ! تکه تکه اش را با حوصله کنار هم می چیند ... اما تو همه نداشته هایت را به گردنش می اندازی ! متهمش می کنی به سنگدلی به رنجاندن آدمها به اینکه انگار نمی شنود صدایت را ! و او چه صبورانه چینی دلت را بند می زند . . . ! خودش می آید جای همه چیز و همه کس را می گیرد . . . چه آرامشی دارد دل شکسته ای که همصحبتش خداست !!! دنیایت زیبا می شود... یادش که می کنی قلبت آرام می گیرد ! حال به راستی .. باید از او که دلت را شکسته گله کرد یا تشکر ؟!