انسان ها هر یک روحی دارند که با روح دیگران در نمی آمیزد. دو نفر می توانند نزد هم بروند و باهم حرف بزنند به هم نزدیک شوند اما روحشان مثل گلی است که در جای خود ریشه دارد و نمی تواند جابجا شود و با گل های دیگر درآمیزد، زیرا برای این کار باید از ریشه خود جدا شود و این ممکن نیست. گل ها عطر خود را می پراکنند و تخم خود را به دست باد می سپارند، زیرا دوست دارند با یکدیگر آمیزش کنند. اما هیچ گلی نمی تواند گرده اش را به گلی که می خواهد برساند. این کار به دست باد است، که می آید و می رود و هر جور که بخواهد می وزد.