یَرَه گِه کارِ مو و تو دِرِه بالا می گیرِه /ذِره ذِره دِرِه عشقت تو دِلُم جا می گیرِه/ روز اول به خودُم گُفتُم ایَم مثل بَقیِ/ حالا کم کم می بینُم کار دِرِه بالا می گیرِه /چَن شَبه واز مثِ چهل سال پیش ازای مرغ دِلُم /تو زمستون بِهِنَه ی سِبزهُ و صِحرا می گیرِه /چَن شَبه واز می دوزُم چِشمامِه تا صُبحه به چُخت /یا بِیِک سَم بیخودی مات مِنَهُ، را می گیرِه /تا سحر جُل می زِنُم خواب به سُراغُم نمیه /هی دِلُم مثه بِچَه بِهَنِه بی جا می گیرِه /موگومِش هرچی که مَرگِت چیه کوفتی! نِمِگَه /عَوَضِش نِق مِزِنَه ذِکر خدایا می گیرِه /پیری و معرکه گیری که مِگَن کار مویه /دِفتر عُمرُم دِرِه صفحه پینجاه می گیرِه/ او که عاشق شده پِنهون مُکُنه مثه اویَه /که سِوار شُتُرِ پوشتِشِه دولا می گیرِه/ کُتا کِردَن دامِنار تا بیخِ رون، مَشتی عماد! /دیگه مِجنون توی خواب دامنِ لیلا می گیره.