بلند بالای بی بدیل من ! .... موسم رویش جوانه ی احساس است .... سرسپردگی ام را آغازی دوباره باش ... سکوت نیمه شبان را ، با ضرب گیتار دلدادگی ، درهم شکن ... بگذار در تو برویم ؛ چون قاصدکی نوید بخش ... بگذار درتو بجویم ، نفس نفس ، تار و پود دلشدگی ام را ... با سرانگشتان احساس ، رَج بزن ، ابریشم خیال را ... و بباف رویاهای شیرین عاشقی ام را و بر تن کن جامه ی زربفت وفایم را ..... بر قامت دلجویت ... نگاه کن که چه سان ، درد ، مرا نفس می کشد ! ..... دم و بازدم حیات عاشقی ام را ؛ پُر از هوای دلدادگی کن ... بگذار با تو بمانم ... بی تو زیستن نتوانم .... اتاق سوت و کور و تاریک جانم ؛ چراغانی از برق چشمان نافذ توست ... معطر از عطر وجود تو.... پس باش و دلدادگی ام آموز ... پرواز تا اوج .... بال و پرم باش ... تا آسمان هفتم عشق ..... و .... پــــــــرواز تا اوج ....