گاهی به خودم میگم : برای چی می نویسی ؟ تو که نه رشته ی معارف و الهیات خوندی ؛ نه رشته ی تحصیلی ات ادبیات فارسی بوده ، نه شغلت نویسنده و روزنامه نگاریه ، و نه به اندازه کافی مطالعه داری . تو فقط کارمند ساده یک شرکت خصوصی هستی ... آیا این نوشتن یک احساس وظیفه ست ؟ چه کسی این وظیفه رو بعهده ات گذاشته ؟! روزگاری تعداد آمار بادید کننده گان و کمیت تعداد نظرات روزانه برام مهم بود ، امروز اون احساس رو به شکل قبل ندارم ... با خودم میگم : آیا من صلاحیت نوشتن و انتشار در فضای مجازی رو دارم ؟ در جنگ بین دو نیمه ی خودم ، فعلن و بصورت علی الحساب می نویسم تا بعد چه پیش آید ...