صد مسافـــــــر آمد اما هیچكس عاشــــــق نبـــود... هیچ كس حتی خودش هم با خودش صـــادق نبود... هیچ كـــــــس آینه ای از آب در دســـتش نداشت ... توشه ای جز كوله بار خواب ،در دستش نداشت ... هیچ كس بی چتر در بــــــــاران شــیدایی نرفت ... هیچ كس تا گــــــــم شدن تـــا مرز پیدایی نرفت ... هیچ كس با همرهــــش از فصل دل كندن نگفت ... از مسافر ، از سفـر ، از شوق ، از رفتن نگفت ... هركسی دربُغضِ مه،راهی به جایی جست و رفت.. دست از مشق سفر ، از عاشقی ها شست و رفت.. از کسی ردی ، نشانی ، خاطری پیدا نبود .... راه بود و ماه بود و عابری پیدا نبود