قلبم فشرده شده...! قبل تر ها اینقدر تنگ نمی شد...! آخر کسی نبوده که اینقدر ارزش دل تنگ شدن را داشته باشد... از خودم حرصم می گیرد... دارمش اما ندارمش...! می خواهمش.... اما....نه... نمی خواهمش...! او دلش دست خودش است... اصلا دل دادن برایش زود است... می رود ...دل من هم می رود... جسمم باقی می ماند برای باقی عمرم ... سنگین است... نمی دانم جه طور، ولی باز هم با خود می کشانمش... می گذارم برای کسی که دلی دارد... آه که چقدر از این سکوت بیزارم... می گویند فراموشش کن... می گوید فراموشم کن... آخر چطور؟ دلم که کاروان سرا نیست، هر که داخلش شد پس از از مدتی بگذارم برود... تو بگو چه کنم؟؟