تو رو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی دارم خو می کنم با این فراموشی و خاموشی چرا چشم دلم کوره عصای رفتنم سسته کدوم موج پرییشونی تو رو از ذهن من شسته خدایا فاصله ات تا من خودت گفتی که کوتاهه از این جا که من ایستاده ام چقدر تا آسمون راهه من از تکرار بیزارم از این لبخند پژمرده از این احساس یِر یأسی که تو رو از خاطرم برده به تاریکی گرفتارم شبم گم کرده مهتاب بگیر از چشمای کورم عذاب کهنه ی خواب چرا گریه ام نمی گیره مگه قلبه من از سنگه خدایا من کجا میرم کجای جاده دلتنگه می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی زاره سر راه بهشت من درخت سیب می کاره