دنبالر در حالت آرشیو است. امکان ورود یا ارسال وجود ندارد. برای دریافت پشتیبان به backup.donbaler.net مراجعه کنید. تماس: [email protected]

اندازه یه کوه خسته ام. یه کوه تنها. کوه تنهایی که همه ی عمرش سرپا و محکم ایستاده و هی باد نامرد از همه طرف محکم کوبیده تو سینه اش. ولی ، ولی من که همه ی عمرم محکم نبودم. من که همه ی عمرم تنها نبودم. پس چرا؟ چرا انقد خسته ام؟ شاید شاید دلیلش همینه. شاید چون همه عمرم، انقد محکم و تنها نبودم. ----- تنها دلخوشی ابن کوه خسته و تنها یه رودخونه اس. رودخونه ی مهربونی که گاهی بعد از بارون از اون نوک قله تا این پایین همه غمها و نگرانیارو با خودش میشوره و میاره میریزه ته دره ی خاطرات

1391/05/01 - 00:44
بدون دیدگاه

لایک

(3 کاربر)

پیگیری‌کنندگان دیدگاه

(مشاهده)