آمده بودم از جدایی بنویسم و از نبودنت ... ( شعر از سجاد رضایی ) ...

قلم در دست گرفتم و بر دفتر دلم
نوشتم یار رفت ، فقط خاطره ای از یار ماند
حالا اینجا من جامانده در خود ...
به تو می اندیشم
من کاسه ترک خورده لبه طاقچه نیستم
من آن گلدان پشت پنجره ام
که خشکیده ام از بی آبی احساس تو
کجاست آن شعرهای رو به زوالم
تا باز از آمدن یار بگویم
آنقدر بگویم ، بگویم تا زبان دلم آرام گیرد
شاید بتوانم نبودت را از یاد ببرم
اما آخر مگر می شود خاطره جاودانه بر دلم را
آن " لبخند " زیبایت را از دفتر دلم پاک کنم ...
سهم من از نبودنت شاید این بود
تا هستم در " حسرت " بودنت بمانم
اما تو ای خوب من ...
چشمان خیسم را به آسمان بی کران عشق می برم
شاید امشب بارانی ببارد ...