حتی غزل دوای سکوتم نمیشود...................

دوباره ثانیه ها را به پای من سر کن



کنار من بنشین ، عشق را جری تر کن



بریز یک یک شابیت چشمهایت را



به شانه های من و این قصیده را تر کن



تو دست میبری این خوشه خوشه گیسویم



تو گونه های مرا مثل سیب باور کن



بزن دوباره شبیخون به آستان دلم



و کور کن تو دوچشمم ، دو گوش من کر کن



و بیت بیت که تو دکمه دکمه پیرهنم



به شکل یک غزل نا تمام پر پر کن



تراش ده تن من را به صیقل چشمت



تن ترانه ی من را شبیه مرمر کن



بزن بکش دو کبود کبوتر چشمم



دوباره بی پر/ و بی پا /و دست /و بی سر کن



طلوع کن لبت از زیر چانه تا پلکم



بکار بوسه و این صحنه را معطر کن



غروب کن تو و از سمت گونه هام ببار



تمام وسعت این سینه را منور کن



بخوان دوباره به گوشم که دوستت دارم



نیوش خلسه این آیه را مکرر کن



و نقش ذوب دو معشوق در تمامی هم



برای فرصت تنهائی ام مصور کن



شبیه فاحشه ای میشوم در آغوشت



ببوس و آتش این عشق شعله ور تر کن



چقدر خوشمزه بودند طعم لبهایت



نخورده بودم این حد تمشک، باور کن !!