روزی خدا به سينه ی من پا گذاشته / مهر تو را درون دلم جا گذاشته ! / تا من برای يافتن ات دربدر شوم / ديوار را کشيده و در را گذاشته ! / ... ! [علیرضا طریقی]

بی شبهه آفريده تو را از ژن شراب

آنکس که در خمار تو ما را گذاشته !

با زر کشيده خط لبت را و ناگزير

در موزه اش برای تماشا گذاشته !

چون آسمان حسود شده از دل زمين

چشم تو را گرفته و دريا گذاشته !

تا تو جهان بگيری بر روی روی تو

سرمايه ای به وسعت دنيا گذاشته !

هم قند در قبال سمرقند داده و

هم خال در ازای بخارا گذاشته

تحريم کرده نعمت می را برای ما

در سفره ی لبان تو اما گذاشته

او خاک را به پای تو پايين کشيده و

خورشيد را به دست تو بالا گذاشته !

با فاصله کشيده اگر مهر و ماه را

ما بين شان برای شما جا گذاشته !

روزی که ياد داده به تو ناز و غمزه را

انگشت روی ضعف دل ما گذاشته !

چشمت چنان فريفت ندانستم از سرم

برداشته کلاه مرا يا گذاشته !

من از خدا چگونه بپرسم که پس چرا

جفت مرا کشيده و تنها گذاشته !