دلم که برایت تنگ می‌شود .....سرک میکشم لابه‌لای نوشته‌هایم........ هیچ جای دیگری نیست .......که اینقدر پر باشد از تو!.......!

بپاس دل شما میخواستم ؛ آن گاه که دلتنگ میشوید ؛ از دلتنگی بگویم و دلتنگترین باشم ولی چه بایدکرد .. که ذوق حضورتان غم از دل می برد و شما آنچنان این فضای مقدس رابا نغمه های عاشقانه خود عطرآگین کرده اید که جز لطافت و شعف و دوستی چیزی از غم بنظرم نمی آید حتی اگر غمگساری پیشه کنید ...بر جان ما دلنشین است ...راستش دوست دارم وقتی خود را در جمعی می بینم که همه کلمه مشترکی دارند به اسم عشق دارند و ..میان دارانی مانند شما که راه قلندری در پیش گرفته اند وبا کلامشان چون باباطاهر عریان می خواهند با نغمه هایشان داد سخن پیشه کنند که : بیا سوته دلان گرد هم آییم .....که حال سوته دل دلسوته داند ...... از گوهرهایی چون مژده خانوم هر چه بگویم ...خویش را به رنجه اندازم ......که کلام و گفتارشان گواه صادقی است بر عیاربالایشان که؛ پیر دیر ؛ قله تسخیر نشده عرفان ؛ مولوی بزرگ فرماید : .....:آفتاب آمد دلیل آفتاب ...... به احترام مولانا ختم کلام واجب تر وتنها غزلی از یک شاعر تاجیکی؛ که هم همدل است و هم همزبان ؛به شما تقدیم میکنم ...........


از روزن چشمان تو پیداست دل تو
پیداست که خون گشته و شیداست دل تو

در دشت به زیبایی لبخند تو گل نیست
زین ایه توان دید چه زیباست دل تو

هر جای که داغیست دل توست هویدا
هر جای که دردیست همان جاست دل تو

هر جای که داری دل تو مست انا الحق
هر جای چلیپاست مسیحاست دل تو

معراج تو و حسرت و در خاک تپیدن
ما مرغ سراییم و ثریاست دل تو

با زمزمه دل را بکشاند لب زمزم
هرچند سراب است و فریباست دل تو

صد قافله گم گشت در این بادیه وهم
نازنده همان محمل لیلا ست دل تو

بس نکته به تحقیق بگفتند و عبث بود
سحر است طلسم است معماست دل تو