تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست / دل سودازده از غصه دو نیم افتادست ...

تازمیخانه ومی نام ونشان خواهد بود*سرما خاک ره پیرمغان خواهدبود

در این سرما به کوی او گریزیم
که مانندش نزاید کس ز مادر

روزها فکرمن اینست وهمه شب سخنم*که چراغافل زاحوال دل خویشتنم!!

مرا طاقت نماند از دست رفتم
مرا بردند و آوردند دیگر

رشته تسبیح اگربگسست معذور دار*دستم اندرساعدساقی سیمین ساق بود

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل
هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

ای که ازکوچه "معشوقه"ی مامیگذری*برحذرباش که سرمیشکند دیوارش!!!

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست

توراکه حسن خداداه است وحجله بخت*چه حاجت است که مشاطه ات بیاراید...

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست

شایان جان؟ توی این گروه عضو شو و شعرهات رو به صورت پست بذار... جالبتره...

تاب بنفشه میدهد طره مشکسای تو*پرده غنچه میدرد خنده ی دلگشای تو

باشه امیرجون

وه به جان پیر خرابات و حق صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او

واعظان کاین جلوه درمحراب ومنبرمیکنند*چون به خلوت میروند,ان کاردیگر میکنند