ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو/ کای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

تا تو نگاه میکنی کار من آه کردن است ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند
من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین به علی شناختم من بخدا قسم خدارا

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

عمریست که میبازم و یک برد ندارم اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
محتسب داند که من این کارها کمتر کنم

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم هوای داری کویش را چو جان خویشتن دانم

من که دارم در گدایی گنج سلطانی به دست
کی طمع در گردش گردون دون پرور کنم

میم بده : دی

مرغ باغ ملکوتم نی ام از عالم خاک امیر بد جنس من نیتونم سرچ کنم همش از مخ خودم میاد

یعنی اینقد هم کار میکنه؟ : دی خب من از هم مخ مبارک دارم سرچ میکنم : ددی

تازه کار نمیکنه جوونیامون شعر باز بودیم

: دی عاشق شعرم...

پس من به عموم رفتم قدیما که تو نبودی من 2 ماه سر کار نمیرفتم تا صب دنبالر بودم با بچه ها مشاعره میذاشتیم گلی شعرا رو با شکلک میزاشت کلی میخندیدیم