رفاقت قصه ی تلخیست....

از دست ِ یه رفیق ، دلم گرفته.

نه اندازه من...اما یاد گرفتم تو این زمونه بیخیال باشم...

نمیتونم بیخیالش بشم/ یه تهمت ِ عجیب بهم زده. رفیقی که کلی ادعاش میشد توی رفاقت

امیر تو زندگی یاد گرفتم سر هیشکی حساب نکشم....

همیشه برای هر کس یه ارزشی قائل می شدم و همیشه هم حواسم به تمام رفیقای دور و برم هست... هیچوقت کم نذاشتم . اما وقتی بخاطر حرف یه نفر دیگه ، رفاقتش رو میذاره زیر پاش ، دلگیر میشم... نه از اینکه بحث میکنه باهام...نه. از اینکه نتونستم رفیق خودم رو بشناسم

هیچ رفیقی 100درصد رفیق نیست...به وقتش که برسه جا میزنن..مث من رفیق داشتم سینه سوز ودوره دانشجویی باهم بودیم والان که کلی از دوره دانشجوییمون میگذره هنوز باهم ارتباط داریم..دم از رفاقت میزد...یه روز خیلی اوضاع مالیم وخیم بود..چک بیرون داشتم که بایستی پاس میکردم تنها اون میتونست چکمو پاس کنه وقرار بود 5روزه پول بهش برگردونم...فقط بهش گفتم موضوع اینجوریه گفت حتما پول میریزم تا چکت پاس شه..الان 3ماه میگذره وحتی جواب تلفنمو نمیده...اینه رفاقت که زیاد روش حساب بکشی..

... اینجا ست که باید بگیم باید چشمان ِ خودمون رو درست باز کنیم. هنوزم نمیخوام قبول کنم که اونا بی معرفتن...

امیر بیخیال باش....مر30 که باهم درد دل کردیم...موفق باشی...بای

ازت ممنونم شایان. یاعلی