شادم که در شرار تو میسوزم شادم که در خیال تو می گریم شادم که بعد وصل تو باز اینسان در عشق بی زوال تو می گریم پنداشتی که چون ز تو بگسستم دیگر مرا خیال تو در سر نیست اما چه گویمت که جز این اتش بر جان من شراره دیگر نیست شبها چو در کناره نخلستان کارون ز رنج خود به خروش اید فریادهای حسرت من گویی از موج های خسته به گوش اید شب لحظه ای به ساحل او بنشین تا رنج اشکار مرا بینی شب لحظه ای به سایه خود بنگر تا روح بیقرار مرا بینی در دل چگونه چه گویمت که می میرد یاد تو یاد عشق نخستین است یاد تو ان خزان دل انگیزیست کو را هزار جلوه رنگین است