وقتي تو نيستي ... راه سختي است ... راهي كه پيش رويم گذاشتي ، راهي كه هموار كردنش صبر ايوب مي خواهد ... و من ... اين من ِ خسته از هرچه رفتن ! اين من ِ خسته از هرچه آدمي و اضطراب ! اين من ِ خسته از خودم ...! اين من ِ خسته از قناعتهاي بیجا ...! اين من خسته از هرچه بردباري وچشم پوشي ....! اين من ِ زود رنج ناتوان ...! چگونه مي توانم اين راه را تمام كنم ؟! وقتي تو نيستي ... وقتي تو آشناي اين قلب هميشه لبريز ، نيستي... وقتي نيستي تا با اشتياقي كودكانه ، به همه بفهمانم تو حقيقتي بزرگي … تا ببالم به تو و بودنت … ببالم به تو و داشتنت… ببالم به روزهاي سبزي كه آفريدگارش تويي... بگذار گاهي حرفهايم بوي گلايه بگيرد! بوي دلتنگيهاي نفس گيري كه آشفته ام مي كند!… بگذار بگويم دلم درد مي گيرد از دليلهاي زشت اطرافم !…. حق بده گاهي بخواهم تو فقط كلمه نباشي ….