همیشه در گوشمان خواندند: شرایط است که آدم ها را بد میکند.بعد این را هم گذاشتیم کنار تمام هی فلانی بد است ها چون که... یادمان ندادند٬هیچ وقت.یاد گرفتیم که آدم ها شرایط را بد میکنند.آدم ها خودشان را بد میکنند.آدم ها به خودشان بد میکنند. این وسط میماند فقط٬تکلیف نمیدانم یکهو چه میشود ها...کجا میرود ها... و سوال هایی که جوابی برایشان نیست.گیرم که ساعت ها بنشینی و بگویی و بشنوی. صحبت اینکه من روی کدام پله ایستاده بودم و تو روی کدام یکی٬دیگر نیست.آخرش میرسیدم.فوقش من کمی آرام تر و تو کمی تندتر راه می آمدی. خب حرف ها را که نمیشود جراحی کرد.حرف ها جسم ندارند اصلا.یک جای کار هم که بلنگد فایده چندانی ندارد کند و کاو کردن دوباره اش. آدم ها که زخم میخورند٬روحشان بالغ میشود.این چیزها زمان میخواهد.همین است که نباید دستکاری کرد زخم ها را.