دارایی اش فقط یک سیب بود...

از بهشت که بیرون آمد،دارایی اش فقط یک سیب بود.سیبی که به وسوسه آن را چیده بود و مکافات این وسوسه هبوط بود.
فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری.زمین جای تو نیست.زمین همه ظلم است و فساد.
انسان گفت: اما من به خودم ظلم کردم.زمین تاوان ظلم من است.اگر خدا چنین میخواهد، پس زمین از بهشت بهتر است.
خدا گفت: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت میرساند از زمین میگذرد.زمینی آکنده از خیر و شر،آکنده از حق
و باطل، از خطا و صواب واگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه...
و فرشته ها همه گریستند.اما انسان نرفت.انسان نمیتوانست برود، بر درگاه بهشت وامانده بود، میترسید.
و آن وقت خدا چیزی به انسان داد.چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه وا داشت.
انسان دستهایش را گشود و خدا به او "اختیار" داد.
خدا گفت : حال انتخاب کن.زیرا تو برای انتخاب کردن آفریده شدی.
برو و بهترین را برگزین که بهشت پاداش به گزیدن توست.
عقل و دل و هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد تا تو بهترین را برگزینی.
وآنگاه انسان زمین را انتخاب کرد، رنج و نبرد و صبوری را...
و این آغاز انسان بود....