ای خنیاگر « #همایون-مثنوی»های دلتنگی که « #نوا»ی شورانگیز آوازت « #آرام-جان» « #خلوت-گزیدگان» است. ای نغمه‌گر « #بیداد»های روزگار که « #چشمه-نوش» ساز صدایت « #آهنگ-وفا»ی بیدلان است، ای « #دستان» شیرین لهجه که از « #دولت-عشق» ... #تحریر-های-دل-نشینت « #راز-دل» به « #آستان-جانان» می‌بردو « #در-خیال» « #چهره-به-چهره» حقیقت می‌نشاند. ای ترنم دلربای باران در « #شب-سکوت-و-کویر» که شاه بیت غزل‌هایت « #جان-عشاق» را به « #یاد-ایام» دلنوازی دوست زنده می کند. در « #شب-وصل» که شور و « #ماهور»ت « #سر-عشق» باز می‌گوید ، از سوی « #دل –مجنون » « #دود-عود» برمی‌خیزد و هر سر اندازی که در پی گشودن « #معمای-هستی» است، « #رسوای-دل» می کند. ای مطرب ساز عاشقان، این روزها که « #دل-شدگان» « #زیر-گنبد-مینا» در انتظار « #پیام-نسیم» مهرورزی‌اند، و « #جان-جان» دلدادگان، چشم به راه « #سرو-چمان» بهار بهروزی است، مگو که « #زمستان-است» ، نغمه‌ای سر کن از « #انتظار-دل» تا با رشته « #پیوند-مهر» به « #سپیده» آرزوها چشم بگشایم و همنوا با حنجره آتشین تو محبوب را بخوانیم که « #بی-تو-به-سر-نمی‌شود» و باقی را « #عشق-داند».