بچه مدرسه ای که بودم بابام نصیحت میکرد میگفت به هرچیزی رو به دوستاتون نگینا حرفای خونه رو به دوست و فامیل نگینا اونا که همیشه دوست نیستن شاید یه روز دشمن شدن و من این رو یاد گرفتم انقدر که حالا حتی اگه بخوام هم نمی تونم بگم کاش یاد نمیگرفتم کاش یادم نمیداد اینو دوس داشتم منم مث بقیه گوشی تلفنو بر میداشتم زنگ میزدم به یه دوست و شرو میکردم به گفتن اونم میشنید و پا به پام میومد آخرش گوشی رو میذاشتم و میگفتم آخیش راحت شدم آخه همه حرفا رو که نمیشه به مخاطب خاصت همراه آینده ات هرچقدرم که خوب باشه گفت همه حرفا رو که نمیشه به خانواده گفت کاش یاد نگرفته بودم کاش حداقل زودتر میفهمیدم که دارم اشتباه میکنم الان با 21سال سن هم تغییر سخته هم دوست جدید پیدا کردن