با هر خداحافظی یاد می گیری ...

کم کم تفـــــاوت ظریـــــف میان نگهداشـــــتن یک دســـــت

و زنجیـــــر کردن یک روح را یاد خواهـــــی گرفـــــت.

اینکه عشــــ ـق تکیه کـــــردن نیست

و رفاقــــ ـت ، اطمینـــــان خاطر

و یاد میگیری که بوســــ ـه ها قرارداد نیستنـــــد

و هــــ ـدیه ها ، عهـــــد و پیمـــــان معنی نمـــــیدهند.

و شکستـــــهایت را خواهـــــی پذیرفت

سرت را بالا خـــــواهی گرفت با چشمــــ ـهای باز

با ظــــ ـرافتی زنانه و نه اندوهـــــی کودکانه

و یاد میگیـــــری که همه ی راههـــــایت را همین امـــــروز بسازی

که خاک فـــــردا برای خیال ها مطمئـــــن نیست

و آینـــــده امکانی برای ســــ ـقوط به میانه ی نـــــزاع در خود دارد

کم کم یاد میگـــــیری

که حتی نــــ ـور خورشـــــید میسوزاند اگر زیاد آفتــــ ـاب بگیری.

بعـــــد باغ خود را میکـــــاری و روحـــــت را زینت میـــــدهی

به جای اینکه منتظـــــر کسی باشـــــی تا برایت گل بیـــــاورد.

و یاد میگیـــــری که میتوانـــــی تحمل کنی...

که محکــــ ـم هستی...

و میآموزی و میآموزی

با هر خداحافظـــــی

یاد میگـــــیری...