یه بچه رو تصور کنین ترجیحا پسر 5 ساله با شرت و رکابی کلی گریه کرده الان گریش تموم شده صورتش چرک شده از گریه آب دماغ پشت لبش خشک شده الان بس که گریه کرده دیگه دیوانه شده ! هیچکس دیگه این بچه رو نمی تونه آروم کنه خدا میاد پایین می گه بچه بی خیال شو بیا برو بهشت ! بچه عصبانی با همون شکل شمایل اخم می کنه مث یه مرد جلو خدا وا میسته می گه من مامانمو می خوام "به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد" ! من یه همچین تصویری تو ذهنم به وجود میاد هر وقت این جمله رو از حسین پناهی می خونم گفتم با تصورات ذهنیم آشنا بشین