یه خرده که به عقب برمیگردم، میبینم همیشه خواستم خودم رو ثابت کنم!همیشه خواستم نشون بدم که میتونم! البته به جز به خودم همیشه دیگرانی هم بودن که من میخواستم یا میخوام بهشون ثابت کنم که میتونم.در راستای رسیدن به این هدف همیشه خیلی خوشی ها رو به خودم حروم کردم! لذت نبردم از لحظه‌هایی که میتونستم لذت ببرم. همیشه به آینده نگاه کردم بدون اینکه ببینم در حال داره چی میگذره..... هی خواستم برم بالا بالاتر و در همون حین مرتب خودم رو سرزنش کردم که چرا میخوام اینقدر برم بالا. که چی بشه؟ آخرش چی؟ ولی هیچکدوم باعث نشده یه لحظه به خودم ایست بدم و یا متوقف کنم برای مدتی این رفتن رو از دید دیگران شاید این قضیه اصلا بد به نظر نیاد ولی خودم فکر میکنم بعضی وقتها زیادی خودم رو بابتش اذیت میکنم....