میخواهم پر بکشم ، به اوج دریا ، شنا کنم در اعماق آسمان ، و این تضاد خنده ی من است در پس اشک های تلخم. میخواهم بگویم ، از سکوت قلبم در برابر فریاد های تو. از فریاد های زبانم در هیاهوی نا شنوایی هایت. خسته ام ، از سکوت. از کمبود. از ضعف و ترس. از قدرت بد و شجاعت کاذب. میروم تا بخوابم... و تجربه کنم بیداری ابدی را... آری ، میروم تا درس های کودکیم را دوره کنم: " بابا نان داد " کاش باز " همان بابا " اینجا بود تا کمی از روح شکسته ام به او میگفتم... باز باران با ترانه... با زخم هایی ظالمانه... اشک های بی بهانه... چه اراده ای داشت کبری... چه قلب پاکی داشت پتروس. سکوت زندگیم را فقط سه چیز میشکند: چک چک اشک هایم ، فریاد های تو ، پچ پچ مناجات هایم. "حرمت نگه دار دلم! گلم! , كاین اشكها خونبهای عمر رفته من است , میراث ام را , نه به قید قرعه , نه به حكم و عرف , یك جا سند زده ام , همه را , به حرمت چشمانت , به نام تو"