یه کم انسان باشیم.. وجدانمون اگه خوابه بیدارش کنیم تا دیر نشده .. وقتی کسی رو به خودمون وابسته کردیم یهو توی دنیا رهاش نکنیم.. اینو بفهمیم که ، در برابرش مسئولیم … در برابر اشکهاش ؛ شکستن غرورش ، لحظه های شکستنش توی تنهاییش بدون من و تو ، لحظه های بی قراریش …. گریه های بی امونش .. در برابر وابستگی ای که ما براش ایجاد کردیم .. عادتهایی که ما براش بجا گذاشتیم .. و اگه یادمون رفت و مشغول آدم جدید زندگیمون شدیم ! شک نکنیم که، توی یه جایی دیگه ، این سرنوشتِ که یادمون میندازه چه کردیم ، و اون لحظه این ماییم که فراموش میشیم و بدتر از اون دور انداخته میشیم و با چوب بیصدای خدا خورد میشیم .... فقط کافیه یه کم به خودمون بیایم و ، یادمون بیفته که انسانیم ، نه یه ادعــــــــــــــــــای بــــــــــزرگ ........!!!!!!